| Dziś jest |
|
|
HISTORIA SZKOŁYOtóż korzenie naszej szkoły sięgają Kamieńca. Tam 1 września 1887r. otwarto w nie istniejącym już domu ewangelickim po raz pierwszy naszą szkołę pod nazwą Szkoły Świerczyńskiej. Nazwa ta przetrwała aż do 1917r. Pierwszym nauczycielem był pan Ignacy Popowski, który pracował do 1904r. Następnym nauczycielem był Franciszek Solarski, który w 1905r., solidaryzując się z Ogólnopolskim Strajkiem Szkolnym, zniszczył podręczniki i portrety rosyjskie. Pan Solarski przeciwstawił się zaborcom, którzy zmuszali do mówienia i pisania po rosyjsku, do używania języka rosyjskiego w urzędach i szkołach. W związku z tym pan Franciszek musiał emigrować za granicę. Potem przez 3 lata z powodu braku nauczyciela szkoła była nieczynna.
2 stycznia 1908r. stanowisko nauczyciela objął pan Jan Bloch. W tym czasie siedziba szkoły została przeniesiona do Czamanina, do domu dworskiego. O tym przeniesieniu zadecydował ówczesny właściciel Czamanina - pan Marcel Karczewski. Jednak złe warunki lokalowe spowodowały, że po roku (czyli w 1909) przeniesiono szkołę do Woli Jurkowej. Odbyło się to po decyzji inspektora szkolnego, który zagroził, że zamknie szkołę. W Woli Jurkowej szkoła istniała 2 lata i w 1911 r. przeniesiono ją do starego domu w Topólce. Ten dom znajdował się najprawdopodobniej w pobliżu nie istniejącej już kuźni i domu pana Mariana Kozińskiego. W tym samym roku rozpoczęto budowę szkoły. Na ten cel Skarb Państwa wyasygnował 3 tysiące rubli, a drugie 3 tysiące rubli dał Urząd Gminy. Szkołę z czerwonej cegły oddano do użytku 13 listopada 1912r. Jedynym nauczycielem był wówczas wspomniany pan Jan Bloch. W czterech oddziałach uczył 150-cioro dzieci. Zajęcia odbywały się w dwóch izbach, w klasach łączonych. Dzieci pisały gryflami na tabliczkach, a uczyły się takich przedmiotów jak: język rosyjski, język polski, kaligrafia, rachunki, śpiew, rysunki i gimnastyka. Dzieci rozpoczynały naukę często w wieku dziesięciu-jedenastu lat i ich edukacja trwała bardzo krótko. Powodem tego były ciężkie warunki życia. Najstarsi ludzie wspominają, że bieda wtedy była bardzo widoczna. W 1914r. wybuchła I wojna światowa. Odżyły nadzieje Polaków na odzyskanie niepodległości. 11 listopada 1914r. w Topólce doszło do starcia kawalerii niemieckiej z kozakami. To wydarzenie potwierdziła najstarsza mieszkanka Topólki - pani Jadwiga Lewandowska. Była ona wówczas uczennicą pierwszej klasy. Dzieci były wówczas w klasie. Nikt z uczniów na szczęście nie ucierpiał, ponieważ nauczyciel kazał położyć się im na podłodze między ławkami. Szyby w klasie zostały wybite, a ławki podziurawione. Dzieci były bardzo dzielne. Poza tym Topólkę ominęły działania wojenne, więc mimo trwającej wojny, lekcje odbywały się normalnie. Dzięki pani Lewandowskiej wiemy, jakich wierszyków i piosenek uczyły się wtedy dzieci. Uczono dzieci tego, co było im najbliższe, co znajdowało się w ich otoczeniu. Nadszedł wreszcie upragniony dzień - 11 listopada 1918r. Wielka radość! Polska powraca na mapę Europy. Odzyskała niepodległość! Pierwszymi nauczycielkami obok kierującego szkołą pana Jana Blocha, w niepodległej topólczańskiej szkole były panie: Franciszka Patrynówna i Aleksandra Lipińska. Później wielu nauczycieli przewinęło się przez mury szkoły. Oto nazwiska wynotowane z Kroniki Szkolnej:
Pracowali oni w różnym czasie, aż do wybuchu II wojny światowej. Wpajali dzieciom najważniejsze wartości: wiarę w Boga, szacunek dla rodziców, miłość do ziemi ojczystej, a także szacunek dla wrogów. Dzieci wówczas ucząc się kaligrafii starały się pięknie, kształtnie pisać. Pisały zwykłą stalówką, umieszczoną w obsadce. Zmartwieniem ówczesnych dzieci były kleksy z atramentu. Przedmiot, który dziś nazywa się techniką, wtedy zwał się roboty ręczne. Dziewczynki haftowały serwetki, dziergały, wyszywały, szydełkowały - wykonywały prace typowe dla dziewcząt, zaś chłopcy - majsterkowali, wykonywali różne przedmioty z drewna. Dzieci wówczas nosiły tylko kilka zeszytów i książek w torbach z płótna. Na języku polskim i śpiewie uczyły się utworów lirycznych i piosenek opiewających bohaterów narodowych, którzy byli wzorem męstwa i honoru, dawali przykład jak żyć i umierać za ojczyznę. Sięgano też do legend. Oprócz wzniosłych, patriotycznych utworów dzieci uczyły się też wesołych, radosnych, związanych z pięknem otaczającego ich świata w każdej porze roku. Jeszcze w latach 20-tych okazało się, że szkoła nie mieści wszystkich dzieci, bo młodzieży przybywało, dlatego wynajmowano pojedyncze izby w prywatnych domach. W różnych latach zajęcia lekcyjne odbywały się w domach państwa:
1 września 1939 r. nastąpiło otwarcie szkoły. Obiekt liczył 6 sal lekcyjnych. Wielką radość dzieci idących do tej nowej, pięknej szkoły zburzyła wiadomość o wybuchu wojny. Po kilku dniach uczęszczania szkołę zajęli agresorzy. Dzieci jednak w rodzinnych donach uczyły się czytać i pisać, żeby nie zapomnieć języka ojczystego. 
Pracownicy szkoły w roku 1948/49 wraz z kierownikiem Janem Blochem. Najokrutniejsza z wojen trwała do 1945 r. Pochłonęła miliony ofiar. Rozproszeni znów Polacy wracali do swoich domów. Powracali z obozów, z niewoli, z wojennej tułaczki. Nie wszystkim jednak było dane wrócić do ojczystego kraju. 1 września 1945 r. zgłosiło się do szkoły bardzo dużo młodzieży. Organizacją pracy w szkole zajął się jeden nauczyciel - Jan Bloch. Było to bardzo trudne, gdyż 5-letnia przerwa w nauce przyczyniła się do powstania opóźnienia w edukacji uczniów. Stopień opóźnienia był różny. Przeprowadzono niezbędne egzaminy w celu dokonania orientacyjnego przydziału dzieci do odpowiednich klas. Właśnie z powodu wojny wśród dzieci było sporo przerośniętej młodzieży, dlatego też program kilku klas realizowano często w ciągu jednego roku. Stopniowo powiększała się kadra pedagogiczna. Skład kadry nauczycielskiej w 1945 r. był następujący:
W początkowym okresie nauczyciele zmagali się z wieloma trudnościami. Brakowało podstawowych sprzętów, pomocy naukowych, programów nauczania, podręczników, zeszytów i przyborów do pisania. 
1 listopada 1949 r. nastąpiła zmiana na stanowisku kierownika szkoły. Odszedł dotychczasowy zasłużony Jan Bloch. Od 1949 r. przez 6 lat szkołą kierował Władysław Dziennik. W latach 1950-1955 wielu nauczycieli zrezygnowało z pracy z braku odpowiednich kwalifikacji. Natomiast przybyli pierwsi nauczyciele po ukończeniu Liceum Pedagogicznego we Włocławku. Od 1955 r. do 1959 kierownikiem szkoły był Zenon Miętkiewicz. Do 1957 r. dzieci uczyły się przy lampach naftowych. W szkole rozbłysło światło elektryczne 20 września 1958 r. Władysław Dziennik wraz z uczniami w roku szkolnym 1952/53 . 1 września 1959 r. stanowisko kierownika szkoły objął Stanisław Suplicki. W tych latach wielu różnych nauczycieli przyczyniło się do rozwoju naszej szkoły. Ich nazwiska uwieńczone są w Kronice Szkolnej i pozostaną w naszej wdzięcznej pamięci. W związku z potrzebami środowiska w 1960 r. utworzono przy Szkole Podstawowej w Topólce Szkołę Przysposobienia Rolniczego - 28 uczniów rozpoczęło szkołę. W roku szkolnym 1965/66 pod kierunkiem pana S. Suplickiego szkoła się powiększyła o dwie sale lekcyjne i bibliotekę. Po sześciu latach wzniesiono kolejną część szkoły. W1973 r. dyrektorem szkoły został pan Adam Czapowski. W tym czasie zaczęła działać stołówka szkolna. Od roku szkolnego 1983/84 szkoła rozpoczęła swą działalność w oparciu o 6-dniowy tydzień pracy. W 1989 r. stanowisko dyrektora w naszej szkole objął pan Roman Antczak (wówczas w szkole założono centralne ogrzewanie). Wraz z początkiem lat dziewięćdziesiątych nastąpiły kolejne zmiany systemu oświatowego. Szkoła w Topólce stała się placówką samorządową. Od 1992 r. dyrektorem szkoły była pani Maria Borkowska. 23 września 1996 r. rozpoczęto rozbudowę szkoły. W planach rozbudowy uznano za najważniejsze poprawę warunków sanitarno-higienicznych. 9 maja 1999 r. uroczyście nadano szkole imię sławnego Polaka - Mikołaja Kopernika. Od 1 września 1999 r. dyrektorem szkoły jest pani Grażyna Dobiecka. Opracowała: DANUTA SZYMAŃSKA-MĄCZKA |
|
Webmaster: Grażyna Szklarska
|